Αντίνοος Αλμπάνης: «Δεν έχουν συμπτώματα όλοι οι καρκίνοι, αν περιμένεις, μπορεί να είναι πολύ αργά»
Ο ηθοποιός μίλησε για τη δική του μάχη με την επάρατη νόσο και ξεκαθάρισε πόσο σημαντική είναι η πρόληψη
«Όταν έχουμε την τάση να χαρακτηρίζουμε ως «μαχητές», ως «πολεμιστές», ως «γενναίους» όσους ογκολογικούς ασθενείς τα κατάφεραν, είναι σαν να υπονοούμε ότι οι άλλοι δεν πάλεψαν για να κρατηθούν στη ζωή. Σαν να τους λέμε ριψάσπιδες... Πώς το λες αυτό για τους ανθρώπους; Αν -λέω «αν»- μιλάμε για πόλεμο, ξέρουμε ότι δεν είναι ένας ίσος πόλεμος και όλο αυτό, κάθε μα κάθε φορά, με κάνει να νιώθω τρομερά άβολα, το να ακούω για μάχες, πολεμιστές και μαχητές». Συγκλονίζει ο Αντίνοος Αλμπάνης σε συνέντευξη που έδωσε στη Lifo όπου μίλησε για τη στιγμή που ο καρκίνος χτύπησε και τη δική του πόρτα!
«Μου κάνει τεράστια εντύπωση και με προβληματίζει πολύ, στο ότι πάρα πολλοί άνθρωποι με προσεγγίζουν ιδιωτικά για να μάθουν λεπτομέρειες για την περιπέτειά μου και κάθε φορά η συζήτηση καταλήγει στο ίδιο: τι συμπτώματα είχες και το κατάλαβες;
Εκεί καταλαβαίνω ότι ναι μεν οι άνθρωποι φοβούνται πάρα πολύ, αλλά εκείνο που τους νοιάζει είναι το σύμπτωμα και το τι αυτό μπορεί να σημαίνει, ενώ αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι το να μπούμε σε μια ρουτίνα εξετάσεων.
Εκείνο που θα ’θελα να καταλάβει ο κόσμος είναι ότι δεν έχουν συμπτώματα όλοι οι καρκίνοι. Και ότι αν περιμένει κάποιος ένα σύμπτωμα για να κινητοποιηθεί, μπορεί να είναι πάρα πολύ αργά. Γι’ αυτό και δεν κουράζομαι να το λέω και να το ξαναλέω ότι η πρόληψη σώζει ζωές. Ένα τεράστιο ποσοστό καρκίνων αποδεδειγμένα θεραπεύεται. Ας σταματήσουμε να σκεφτόμαστε τα συμπτώματα.
Ευτυχώς, στην Ελλάδα έχουμε σύστημα υγείας, έχουμε καλούς γιατρούς, ας προγραμματίζουμε τις ετήσιες εξετάσεις μας. Και επειδή ο καρκίνος δεν κάνει ηλικιακούς διαχωρισμούς, σκέψου ότι, εντάξει, θα φας ένα πρωινό σου σε μια κλινική για εξετάσεις, αλλά κάνεις κάτι σπουδαίο για τον εαυτό σου. Τον εκτιμάς, τον φροντίζεις, τον αγαπάς».
Η χολή στα social media
«Έχω κλείσει μια 20ετία σ’ αυτήν τη δουλειά και ξέρω τι σημαίνει και γιατί την κάνω, τι απήχηση έχει, πατάω πολύ καλά στα πόδια μου. Επίσης, έχω κάνει πολλή δουλειά με τον εαυτό μου για να αφήνω ένα κακό σχόλιο, μια κακεντρέχεια, κάτι πικρόχολο να με επηρεάζει.
Ωστόσο, επειδή τα social media είναι πλατείες, είναι γειτονιές, είναι ανοιχτοί χώροι, δεν είναι ιδιωτικά μέρη στα οποία ανταλλάσσουμε κουβέντες, αυτό το οποίο με τρομάζει -και γι’ αυτό μπαίνω στη διαδικασία να απαντήσω σε ορισμένους ανθρώπους- είναι ότι εάν εσύ με τόσο μεγάλη ευκολία τοποθετείσαι έτσι απέναντί μου (που έχω το θάρρος της γνώμης μου και μπορώ να σε εκθέσω σε ένα πολύ μεγάλο κοινό), μπορείς να κάνεις ακριβώς το ίδιο σε ένα παιδάκι παραδίπλα, το οποίο τρέμει, δεν έχει κανέναν μηχανισμό αντίστασης και μπορεί να πηδήξει και από κάποιο μπαλκόνι!
Οπότε κάπως θέλω να γίνεται σαφές ότι ναι μεν είμαστε στην πλατεία, ναι μεν μπορεί να διαφωνούμε με τον άλλο, αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην είμαστε ευγενείς. Αν θεωρήσουμε ότι το μέτρο μας είναι το μέτρο της ανθρωπότητας, θα καταντήσουμε σαν έναν κύριο με περίεργο μουστάκι που πίστευε στην Άρια Φυλή, με την οποία δεν έμοιαζε σε τίποτα».
